WHITE SNOW, BLACK HAWKS, BROWN ALE

'Ik ga op reis en ik neem mee: een Carnet de voyage geschonken door Marlies Dupont, een pakje boterkoekjes gebakken door Lieve De Baes, dikke wollen wanten van mijn vader en mijn Belgische biergewoonten die ik aan Dieter Loots kan danken.'

De luchthaven van Chicago lijkt niet groter dan die van Charleroi maar Lawrence vind ik niet omdat hij zich heeft verstopt in dikke muts, dikke jas, dikke sjaal en dikke wanten. Hij bracht voor mij een extra jas met bont, muts en handschoenen mee. Ik red de eerste koude zonder, maar de droogte pakt op mijn adem: ons eerste gesprek verloopt moeizaam omdat ik het constant onderbreek met gekuch.

De straten zijn wit van sneeuw of zout en de reflectie van de zon geeft een heel vreedzame rustige indruk. De eerste stop is de bar 'Pints' waar ik mijn eerste Amerikaanse bier proef.

Ik ben Belg, dus word als biersommelier aanschouwd. Mijn mening over het bier wordt bij elk bier gevraagd en ze telt. Ik speel het spelletje mee en doe me bijzonder kritisch voor, ik benoem het bier dan ook tactvol: 'hoppig...' niet wetende dat hier evenveel of misschien zelf meer bier wordt gebrouwen laat staan gedronken als in België. Voornamelijk tijdens sportwedstrijden.

Lawrence laat mij rustig jetlaggen voor de Chicagosporttalkshow met een rootbeer (= frisdrank) terwijl de beste vrienden van Lawrence' vader, de eekhoorns, buiten in de sneeuw spelen. De dag erna vertrek ik vol goede moed en wel ingepakt de sneeuw in om mijn administratie (telefoon, geld en postpakketten) te regelen en krijg ik van Lawrence' mama de opdracht niet langer dan 20 minuten buiten te lopen, want daarna begint je huid bevriezingsverschijnselen te vertonen. Een starbuckscoffee ontdooit mij weer om 10min later terug met bevroren tenen in het huis aan te komen. Lawrence neemt me mee naar een bar (waar geen wapens binnen mogen) om naar de Chicago Black Hawks te kijken. Het beste ijshockeyteam van de VS, en volgens Lawrence van de wereld. We winnen samen een dartwedstrijd en later wint ons team, ik ben al gedoopt tot Black Hawks fan, de ijshockeywedstrijd. Tevreden gaan we naar huis, want de dag erna worden de Orval en de Westfleteren 12 geproefd met Lawrence' kwart Belgische neef, vader en broer. Ik moet hen teleurstellen dat de enige ceremonie die er bij het drinken van dit bier aan vooraf gaat gewoon het goed inschenken is. De neef brouwt ook bier en ik word erheen gevoerd om mijn Belgische mening te geven: 'niet slecht'.

Zaterdag gaan we downtown ( = Chicago City) en weer wordt mij de bierkaart voorgelegd om een doordachte keuze te maken. Mijn hoofd doet 'ine-mine-mutte' en ik kies blijkbaar een light brown ale bier dat bij iedereen in de smaak valt.

Voor de grootste sportwedstrijd van het jaar, waarvoor iedereen Chile maakt, bier (dat ik mag kiezen) inkoopt en Chicago Bear outfits aantrekt word ik meegesleurd naar een andere dorpje waar we een 'SUPERBOWL-party' zullen houden.

Er wordt gedronken, gegeten, gekaart en na wat puppyfootball kan de echte Superbowl beginnen. Er wordt gewed en bij de eerste worp worden al punten gescoord. De spelregels begrijp ik nog steeds niet helemaal, maar het spel wordt om de minuut stil gelegd om te herpositioneren en om de vijf minuten werden de beste commercials van het jaar uitgezonden … met ergernis kijk ik hoe een paard en een puppy reclame maken voor Budweiser en Bob Dylan voor een snelle auto. Seatlle Seahawks winnen met enorme voorsprong van Denver en iedereen vond deze Superbowl awfull. Ik ook, maar won wel 50 dollar met de weddenschap.

Om de sfeer terug te krijgen wordt er nog bottlehokey gespeeld en opnieuw word ik benijd om mijn bierdrinkkunst...

De dag erna kijken we nog een Black Hawks game (ik met mijn nieuwe Black Hawk T-shirt aan) en kruipen dan vroeg in bed. Lawrence moet de dag erna om vier uur 's ochtends kerkpaadjes en opritten van oude vrouwtjes sneeuwvrij maken met één enkele sneeuwschop. Het verdient goed, maar is hard labeur. Ik kan rustig blijven liggen en vat mijn eerste week samen in sneeuw, sport en sipping beer.