BUDGETTEREN OF STUDEREN?

'Ik ga op reis en ik neem mee: een Carnet de voyage geschonken door Marlies Dupont, een pakje boterkoekjes gebakken door Lieve De Baes, dikke wollen wanten van mijn vader, mijn Belgische biergewoonten die ik aan Dieter Loots kan danken, een MP4-speler met dancehalltunes van mijn danchalldansers, mijn oriëntatievermogen en rijkunsten aangeleerd door Bruno, Wards goede contacten, mijn moeders kookkunsten, ongezoete/-zoute studentenhaver van Hanna en Lieve Bredas visie op onderwijs.

Samen met witte krokusjes geniet ik van de eerste zonnestralen. Terwijl ik het reflecterende witte huis en de gigantische witte national Capitol probeer te aanschouwen met een niet overbodige zonnebril zitten Mike, Jake, Ted, Taylor en Peter binnen te blokken. Deze bijna dertigers hebben zich aan een laatste leerrijke sabathstudie toegewijd om zo minder snel te moeten werken en later beter aan de bak te komen.

De studierichting is een Manama 'Global Human Developpement'. Zowat de serieuze versie van wat ik in Kortrijk studeerde en eigenlijk duizend keer liever had gevolgd. Maar deze opleiding vergt kennis, tijd, inzet en heel veel geld. Niet enkel deze opleiding, maar alles wat na Highschool volgt zet aan tot het slachten van spaarvarkens. Lawrence zit bijvoorbeeld nog in schulden van zijn vorige studies en begint een nieuwe om later beter te verdienen. Als hij deze afrondt zal hij de overheid tot zijn veertigste moeten blijven terug betalen. Niet alleen Lawrence maar veel Amerikanen en hun ouders (want studenten blijven tot hun dertigste thuis wonen om te sparen) vinden deze dure opleidingen zeer frustrerend. Zeker omdat er beurzen worden uitgedeeld aan derde generatie migranten (Amerikanen die op Engels na geen andere taal spreken, nooit hun best deden op school maar een overgrootmoeder uit Griekenland hebben) die geen ingangsexamen moeten afleggen. Helaas, volgens de Amerikanen is verder studeren in deze prestatiegerichte maatschappij een must. Met een hoger diploma verdien je 30% meer dan een 'gewoon' geschoolde. Iedereen doet mee want de nodige maar 'laag- of niet' geschoolde jobs' zoals loodgieter, serveerster, kassierster,... zullen de migranten wel invullen. Een dakloze vond mij maar een naïeve 'sweety' als ik over eigen kunst verkopen begin en Headprincipal of schooldistrict Arizona, Kathy, vindt mijn job pakkend, mooi maar utopisch. Kinderen moet vooruit en blijven presteren, spelen kunnen ze in het weekend. Ik slik en knik onderdanig.

Mike speelt tactisch en plakt geen dollars op zijn studie want hij vindt het belachelijk duur. Ik betuig de studenten mijn steun door ook eens mee te gaan naar de les. Op voorwaarde dat ik drie opgelegde artikels over het komende onderwerp lees (ik doe er een hele voormiddag over). Ik neem de bus richting Georgetown, een kleine schattige heuvel in Washington DC met lieve kleine, scheve huisjes en boetiekjes en op de top 'Georgetown University'. Een oud spitse toren op een oud Harry Potter gebouw domineert flinke studenten in strakke, zwarte pakken. Ik val uit de toon want ik heb een lompe jeansbroek aan en draag een klein onnozel handtasje in de plaats van een zware goedgevulde lederen heuptas.

Ik zie Mike met een koffie van de bibliotheek richting zijn volgende les stappen en ik hol er wat achteraan, hier draait iedereen op koffie en gaat alles snel. Hij zet mij in een zetel in de universiteitslounge met een koffie terwijl hij was 'socialnetworked' met andere studenten en professoren. Door een doolhof van gangen onder de universiteit gidst Jake mij naar zijn klas met slechts 6 personen over 'Greenmarkets'. Opgewonden neem ik mijn balpen en notitieboekje, zeer ouderwets als ik mijn klasgenoten zie nota nemen op hun Macs en moeilijke (ant)woorden zie googelen. De professor, een Amerikaanse versie van Toni Van Den Heurck, weet veel te vertellen over die nieuwe economische markten die zich vormen rond de opwarming van de aarde en verwijst steeds naar mij als hij het over Duitsland en de Europese Unie heeft. Ik antwoord één keer stotterend, half Nederlands met onsamenhangende en inhoudloze zinnen op een vraag. Daarna wordt mijn mening niet meer gevraagd, gelukkig want ik begrijp de twee kernwoorden van de les niet... maar ik voel me wel een echte student.

Na de les vraagt Jake mij al zeverend 500 dollar. Hij is minder tactisch dan Mike en geeft eerlijk toe dat elke lesuur hier 500 dollar kost. Verspreid over twee jaar, is dat een aardig bedrag, geen boeken, uitstappen, telefoons en speciale computerprogramma's inbegrepen... geen wonder dat die jongens de beste job willen om al hun kosten terug te betalen.

Jake gaat trainen in de gym, naast het footballveld van Georgetown University. Ik verken de Universiteitsshop waar ze alle mogelijke kle(u)ren met hun grote logo (een bulldog) op verkopen, ik drink een koffie in de koffeeshop van de grootste studentenwerking ter wereld. Ik mag niet binnen in de beveiligde bibliotheek omdat mijn paspoort niet in hun bestand staat dus ga ik maar kennis opdoen in het historisch museum van natuurwetenschappen en het museum van Amerikaanse Indianen... Interessant maar ik ben doodmoe na een schooldag op Georgetown Uni, dus druip ik af naar huis. Om negen uur ben ik alleen thuis, maak moussaka voor de nog blokkende kotgenoten, kijk vermoeid naar de TV en kruip als een rijker mens de zetel in. Reizen lijkt mij een leukere manier om mijn geld op te doen.